Marceli Maszkowski  "Miły spoczynek" akwarela, tusz/papier, wym: 40 x 33 cm

"Miły spoczynek" przedstawia starszego mężczyznę, nad którym pochyla się z czułością młoda kobieta, gestem ręki uciszając, bawiącą się w żołnierzy, trójkę chłopców, również stojący z tyłu stary lokaj daje im znaki aby nie hałasowali. To praca bardzo charakterystyczna dla twórczości Maszkowskiego i posiadająca najlepsze jej cechy: złożoną kompozycję, znakomity precyzyjny rysunek, delikatną podmalówkę akwarelową, a nade wszystko talent postrzegania uroku i komizmu sytuacji.    

    Autentyczność autorstwa Marcelego Maszkowskiego potwierdzona została pisemnym orzeczeniem Prof. Feliksa Kopery. Marceli Maszkowski (1837 Lwów-1862 Lwów), rysownik, litograf, malarz i rzeźbiarz.

    Był synem malarza i litografa, Jana Ignacego, u którego pobierał pierwsze nauki. Na dalsze studia, na Akademii Wiedeńskiej, wyjechał dzięki prywatnemu stypendium artystycznemu Kajetana Lewickiego. Studiował u Petera Geigera, oraz odbył kurs rzeźby u Franza Bauera. Po pobycie w Wiedniu wyjechał do Monachium, gdzie uczył się u rzeźbiarza Maxa Wiedmanna, następnie u Wilhelma Kaulbacha, a także u Karla von Piloty'ego i Moritza von Schwinda. W jego monachijskim mieszkaniu spotykała się, studiująca w tym mieście, polska młodzież artystyczna, między innymi: Jan Matejko i Artur Grottger, z którym Maszkowski serdecznie się przyjaźnił. To właśnie za radą Grottgera, skoncentrował się na rysunku - zdecydowanie najmocniejszej stronie swego talentu. Podróżował jeszcze do Drezna w celu poznania zbiorów tamtejszych muzeów, a w roku 1860 powrócił do kraju, skąd tylko na krótko, będąc chorym na gruźlicę, wyjechał do Włoch, dla podratowania zdrowia.

    Talent Maszkowskiego ukształtował się w domu o wysokiej kulturze artystycznej, co zaowocowało wczesnym i dojrzałym w formie debiutem. Podobno już w trakcie nauki w pracowni ojca biegle malował i jego prace wyróżniały się dużą orginalnością kompozycyjną. Wcześnie też, dał się poznać, jako wytrawny portrecista współpracując z lwowskimi zakładami litograficznymi. Wykonał szereg podobizn tamtejszych osobistości, niektóre z nich znajdują się dzisiaj w Muzeum Narodowym w Krakowie Oddział Czapskich. Podobnie jak Grottger, zafascynowany był poezją Juliusza Słowackiego, szczególnie poematem Anhelli, zainspirował on szereg jego prac, w tym W drodze na zesłanie, (przechowywany w Muzeum Narodowym w Warszawie). Jednak Maszkowski zasłynął, nie tyle  swoją twórczością o tematyce martyrologicznej, co jako autor prac o tematyce rodzajowej. Jego znany cykl to: Cztery pory życia ludzkiego, na które składają się rysunki: Dziecko w powiciu bawiące się dzwoneczkami, Panna w stroju balowym, Stara kokietka i Stara Babcia (wszystkie w Muzeum Narodowym w Krakowie Oddział Czapskich). Pełnię mistrzostwa osiągnął też w portretach rysunkowych. Oprócz scen rodzajowych i charakterystyczno-rodzajowych, podejmował tematy religijne i literackie w tym sceny z Pana Tadeusza, które wykonał ołówkiem podmalowanym akwarelą. prace swe sygnował często gotycką literą "m" lub monogramem "MM". Pomimo, iż twórczość jego przerwała przedwczesna śmierć, to pozostawił po sobie dorobek bogaty i o wysokim poziomie artystycznym. Prace Maszkowskiego były wystawiane w Krakowie - 1854, 1857, 1909, 1929, 1989; w Lipsku - ok. 1860; we Lwowie - 1873/74, 1879, 1894, 1937, 1954; w Warszawie - l898, 1925; w Wiedniu - 1915; w Poznaniu - 1954. Obecnie wiele z nich jest przechowywanych w Muzeum Narodowym w Krakowie, w Bibliotece Ossolińskich, w Archiwum Pawlikowskich w Zakopanym, i we Lwowskiej Galerii Obrazów.